طبق اظهارات جرى دفن باچر روانشناس كنترل خشم، برخى افراد واقعا شتابزده تر از ديگرانند ساده تر عصبانى مى شوند و شدت خشم آنها بيش از سايرين است.
همچنين برخى خشم خود را نشان نمى دهند اما بشدت تندمزاج و بدخلق هستند. افرادى كه بسادگى عصبانى مى شوند، هميشه ناسزا نمى گويند و هر چه نزديكشان باشد پرت نمى كنند، آنها گاهى اوقات از لحاظ اجتماعى كناره گيرند، تروشرو هستند و يا دچار بيمارى جسمى مى شوند.
اينگونه افراد عموما همان چيزى را دارند كه روانشناسان آن را تحمل كم براى ناكامى مى نامند، بدين معنى كه خيلى زود احساس مى كنند نبايد در معرض ناكامى، آسيب يا رنجش قرار گيرند.
به سهولت قادر به انجام كارها نيستند و به ويژه اگر موقعيت تا حدى نامتعادل به نظر برسد عصبانى مى شوند.
اما چرا اين افراد اينگونه هستند؟ دلايل متعددى وجود دارد. يك دليل آن ممكن است ويژگى ژنتيكى يا روانشناسى باشد.
مداركى وجود دارند دال بر اين كه برخى كودكان در بدو تولد تحريك پذير و حساس اند و به سرعت عصبانى مى شوند و اين علايم در همان ابتداى تولد وجود دارد.
دليل ديگر ممكن است اجتماعى فرهنگى باشد. خشم اغلب به عنوان يك عكس العمل منفى در نظر گرفته مى شود.
ما ياد مى گيريم كه اضطراب، افسردگى يا ديگر احساسات مانعى ندارد اما تظاهر خشم خوشايند نيست. در نتيجه كنترل آن را نمى آموزيم.
همچنين نتايج تحقيقات نشان مى دهد پيشينه خانوادگى نيز در عصبانى بودن افراد نقش دارد.
عمدتا افرادى كه زود خشمگين مى شوند از خانواده هايى هستند كه دچار در هم گسيختگى و آشفتگى اند و مهارت لازم در ارتباطات هيجانى و احساسى را ندارند.
