بررسى سلامت روانشناختى نوجوانان و جوانان تهرانى نشان داد كه برخلاف منابع آسيب شناسى روانى، جوانان متاهل تهرانى از سلامت روحى كمترى نسبت به مجردها برخوردارند كه اين امر احتمالا ناشى از فشارهاى مضاعف اقتصادى و مالى و افزايش بار تكفل است.
اين يافته كه حاكى از شيوع بيشتر مشكلات روانى خصوصا اختلالات اضطرابى ناشى از ترسها و نگرانيهاى مبهم در متاهلان است مى تواند يكى از علل پنهانى تاخير در ازدواج جوانان ما باشد.
نتايج اين مطالعه همچنين نشان داد كه ميزان شيوع اختلالات روانى در شهر تهران نزديك به ۱۰ درصد بيش از آمارهاى جهانى است.
رشد بى رويه جمعيت، مهاجرت، بيكارى، تورم و فقر از مشكلات عمده اى است كه شهروندان تهرانى بيش از ساير مناطق كشور با آن رو به رو هستند.
مشكلاتى كه به زعم پژوهشگران هريك به تنهايى از عوامل زمينه ساز بروز مشكلات رفتارى و روانى محسوب مى شوند و طبيعتا در اين ميان نوجوانان و جوانان بيش از هر گروه سنى ديگر در معرض آسيبهاى جدى ناشى از اين مشكلات قرار دارند.
به عقيده مجريان اين طرح، شيوع ۲۹ درصدى اختلالات روانى در بين نوجوانان و جوانان رقم هشداردهنده اى است كه مى تواند بيش از پيش توجه مسئولان را به وضعيت سلامت روانى نوجوانان و جوانان تهرانى معطوف كند.
به گزارش ايسنا، اين پژوهش همچنين تاييد كرد كه زنان آسيب پذيرتر از مردان بوده و بيشتر در معرض مشكلات و بيماريهاى روانى هستند.
پژوهشگران در توجيه اين يافته به عللى از جمله توجه بيشتر زنان به بيماريشان و گزارش آن استناد كرده و در عين حال با اشاره به اين كه بخش مهمى از زنان جامعه ما را بانوان خانه دار تشكيل مى دهند و يافته هاى تحقيق نيز نشان داده كه زنان خانه دار همانند افراد بيكار از كمترين سلامت روانى برخوردار بوده اند به اين مطالب اذعان كرده اند كه شايد اين آسيب پذيرى با نوع فعاليت آنان مرتبط باشد كه اين موضوع نيازمند بررسى بيشتر است.
يافته هاى اين پژوهش كه توسط محققان گروه روانشناسى دانشگاه علامه طباطبايى انجام شده نشان مى دهد از بين چهار شاخص «اختلالات شبه جسماني»، «اضطرابي»، «اختلال در كاركرد اجتماعي» و «افسردگي» كه در اين تحقيق بررسى شده، «اختلال در كاركرد اجتماعي» شايعترين اختلال در بين پاسخگويان بوده كه به روش نمونه گيرى تصادفى نوشته چند مرحله اى از بين نوجوانان و جوانان ۱۵ تا ۳۰ ساله ساكن در مناطق بيست و دوگانه شهردارى تهران انتخاب شده اند.
اين اختلال با افزايش سن بيشتر شده و در بيكاران بيش از ساير گروهها تظاهر پيدا كرده است.
