نحوه واكنش در برابر فشار روانى طول عمر را تعيين مى كند
1384/05/04
دانشمندان با بررسى كرمها دريافتهاند نحوه واكنش در برابر فشار روانى يا استرس به پيش بينى طول عمر كمك مى كند
به گزارش خبرگزارى رويترز از واشنگتن، كرمهايى كه از نظر ژنتيكى يكسان هستند واكنش آنها در برابر استرس بسيار متفاوت است. كرمهايى كه واكنش فعالترى دارند بسيار بيشتر از كرمهايى كه پروتيين استرس كمتر فعالى دارند عمر مي كنند. واكنشهاى فعالتر استرس بيانگر آن است كه حيوان بر استرس فائق آمده است.
براساس نتايج اين تحقيق كه در مجله «نيچر ژنتيك» منتشر شده است مي توان گفت اين يافتهها به نوعى در مورد انسان نيز مصداق دارد.
«شاين ري» از دانشگاه كلرادو در بولدر بيش از ۱۰۰هزار كرم نماتد را بررسى كرد. به خاطر آسان بودن كار بر روى كرم «caenorhabditis elegans» دانشمندان استفاده از اين حيوان را براى تحقيق ترجيح مي دهند.
اين كرم با وجود جثه بسيار كوچك از نظر ژنتيكى پيچيده است و شباهتهاى بسيارى با جانداران عالى ترى مانند انسان دارد.
محققان از طريق مهندسى ژنتيك يك ژن عروس دريايى به نام پروتيين فلوئورسان سبز را وارد بدن اين كرم كوچك كردند كه به هنگام قرار گرفتن در معرض برخى نورها به رنگ سبز مى درخشد. محققان اين ژن را به ژن «hsp١٦/٢» متصل كردند. اين ژن پروتيين استرس در بيشتر جانداران است كه با سلامت سلولها ارتباط دارد.
هرچه ژن «hsp١٦/٢» فعالتر باشد درخشش سبزرنگ كرم هم بيشتر است كه اين امر به معناى رويارويى بهتر كرم با استرس است.
كرمهايى كه بيشتر از همه مى درخشيدند عمر آنها ۱۶روز طولانيتر بود.
اين ميزان در مورد كرمهايى كه كمترين درخشش را داشتند سه روز بود.
توماس جانسون مى گويد اين تحقيق نشان داد امكان پيش بينى طول عمر يك موجود زنده در اولين روز زندگى بزرگسالى براساس نحوه واكنش به استرس وجود دارد.
نتايج اين تحقيق در مورد سلامت و طول عمر انسان نيز كاربرد دارد.
اين ژن در پيش بينى ميزان سلامتى و تندرستى حيوان مفيد است. محققان در اين مطالعه از ژن واحدى براى كنترل سلامت موجود زنده استفاده كردند.
ژن استرس طول عمر حيوان را مشخص نمى كند، اما برخى ويژگيهاى ناشناخته را نشان مى دهد.
بيشتر دانشمندان مي گويند عمر موجودات زنده تحت تاثير تركيبى از عوامل ژنتيكى، محيطى و حوادث است.
بررسيهايى كه بر روى دوقلوها انجام شده است نشان مى دهد ژنها فقط ۱۵تا ۳۰درصد در طول عمر يك فرد سالم نقش دارند.
اين تحقيق پاسخى به اين سوال است كه چرا موجوداتى كه از نظر ژنتيكى يكسان هستند و در يك محيط پرورش مي يابند روند پيرى آنها متفاوت است.
