پذيرفتن مسئوليت ٢٤ ساعته مراقبت از يك نوزاد شيرخوار، تطابق مشخصى را از نظر روانى و شيوه زندگى در مادر مى طلبد كه پيامد كوتاه مدت آن، گاهى به صورت افسردگى تظاهر مى كند.
به گزارش ايسنا، دكتر مهياس صداقت نيا، متخصص زنان و زايمان در خصوص علل ايجاد افسردگى پس از زايمان گفت: درجاتى از افسردگى كه طى هفته هاى اول پس از زايمان در مادران جوان ديده مى شود، پيامد تغييرات هورمونى ناگهانى ايجاد شده در بدن، ورود يك فرد جديد به زندگى و نگرانيهاى ناشى از پذيرفتن بار مسئوليت، گريه هاى ممتد نوزاد و احساس درماندگى در مادر است. اما بايد دانست كه افسردگى اتفاق غير معمولى نيست و ٧٥ درصد افراد پس از زايمان، درجاتى از آن را تجربه مى كنند.
اين متخصص زنان و زايمان در خصوص علايم شايع افسردگى پس از زايمان توضيح داد: احساس غمگينى و نااميدى و دلتنگى، كاهش اشتها و وزن، خستگى، كندى در تكلم و تفكر، بروز مكرر سردرد و سردرگمى درباره توانايى بهبود زندگى، همگى جزو نشانه هايى هستند كه بعد از زايمان در مادران ايجاد مى شوند.
وى استرس، كمبود خواب، تغذيه نامطلوب، فقدان حمايت از سوى همسر، خانواده و دوستان و سابقه اختلالات روانى قبلى در مادر را موجب تشديد افسردگى پس از زايمان عنوان كرد و افزود: اين عارضه شايد قابل پيشگيرى نباشد، اما با استراحت كافى، استفاده از مواد مغذى مطلوب و دريافت حمايت كافى از سوى نزديكان به حداقل خواهد رسيد.
دكتر صداقت نيا درباره عوارض احتمالى افسردگى پس از زايمان تصريح كرد: فقدان پيوند عاطفى بين مادر و كودك كه براى هر دو زيان آور است، افسردگى شديد كه با احساس تهاجمى نسبت به كودك همراه است، دورى از ديگران و تمايل به خودكشى، درجات بسيار پيشرفته افسردگى پس از زايمان را تشكيل مى دهند.
اين متخصص زنان و زايمان در پايان، درمان عارضه افسردگى پس از زايمان را نيازمند ايجاد اطمينان روحى در مادران جوان دانست و تصريح كرد: اطرافيان بايد بدانند كه دور كردن كودك از مادر به بهانه افسردگى مادر، بزرگترين اشتباه ممكن است. برعكس بايد با قرار دادن كودك در آغوش مادر طى زمان هايى كه آرام يا خواب است، وى را مجبور به صحبت با نوزاد خود و نوازش وى كرد. بايد به مادر اين اطمينان را داد كه هيچ كس جز او شايستگى مراقبت از اين فرد جديد را ندارد و همه مادران در ابتداى پذيرش مسئوليت مادرى، چنين احساساتى را تجربه مى كنند، در ضمن در صورت تشديد علايم افسردگى مادر، درمان دارويى و مشورت با پزشك نيز، مى تواند موثر باشد.
