افسردگى خفيف بيش از ساير بيماريهاى كلينيكى، به عنوان يك فاكتور مهم در ابتلا به نوع شديد افسردگى محسوب ميشود.
افسردگى خفيف با بروز دو تا پنج نشانه افسردهكننده طى يك دوره چند هفتهاى تعريف ميشود، در حالى كه افسردهخويى كه به طور دائم با حالتهاى خلقى پايين اما نه به شدت ديگر انواع افسردگى مشخص ميشود، مستلزم علايم افسردهكنندهاى است كه دو سال يا بيشتر به طول ميانجامد.
%
گرچه بيماريهايى مانند بيمارى قلبى و ديابت با افسردگى ارتباط دارند.
به گزارش مدلاين پلاس، در اين مطالعه تنها افسردگى خفيف و سكته مغزى با افسردگى شديد مرتبط شناخته شدند.
احتمال بروز افسردگى شديد در ميان بيمارانى كه دچار سكته مغزى شده بودند، تا ١٠ برابر افزايش نشان ميدهد.
اين نكته حائز اهميت است كه افراد در صورت تجربه علايم مربوط به افسردگى به مدت چند هفته، در پى درمان باشند. اگر آنها به اين موضوع اهميت ندهند احتمال دارد اين حالات به علايمى شديدتر تبديل شود.
