بنظر مى رسد کودکانى که مادران آنها در زندگى رويدادهاى استرس زا را تجربه مى کنند مستعد ابتلا به ديابت تيپ يک هستند.
ديابت تيپ يک زمانى ايجاد مى شود که سيستم ايمنى، اشتباها به سلولهاى بتاى سازنده انسولين در پانکراس حمله کرده آنها را از بين مى برد. محرک اصلى اين خود ايمنى (اتو ايميون) کاملا مشخص نيست.
به گزارش مدلاين پلاس مطالعه اخير شامل شش هزار کودک و خانوداه هاى آنها ، نشان مى دهد که تجربه طلاق يا خشونت توسط مادر، احتمال خود ايمنى مرتبط با ديابت را در کودکان دو ساله را سه برابر افزايش مى دهد.
اما در پاسخ به اين سوال که چگونه استرس مادر باعث چنين مشکلى در فرزند او مى شود، نظر بر اين است که کودکان نيز دچار استرس مى شوند که باعث افزايش سطح هورمون کورتيزول در آنها مى شود.
اين امر منجر به مقاومت انسولينى مى گردد که به نوبه خود مى تواند بر سلولهاى بتاى توليد کننده انسولين استرس وارد نمايد و لذا واکنش خود ايمنى مرتبط با انسولين را در کودکانى که از لحاظ ژنتيکى مستعد هستند، ايجاد مى کند.
ارتباط بين استرس روحى و واکنش خود ايمنى احتمالا با هيچيک از ريسک فاکتورهاى شناخته شده براى ديابت تيپ يک شامل ديابت تيپ يک در خانواده يا خانواده ايلى، افزايش سن والدين، عفونتهاى دروان کودکى، وزن کودک، وضع حمل از طريق سزارين، و نياز به مراقبتهاى ويژه نوزادى، قابل توضيح نيست.
بر اساس اين نتايج استرس روحى روانى يک مکانيسم تحريک کننده خود ايمنى مرتبط با ديابت در اوائل زندگى است.
بنابراين کاهش استرس منفى در کودکان اهميت ويژه اى دارد و اين مساله بايد بويژه توسط پزشکان اطفال مورد توجه قرار گيرد، بطوريکه آنها بايد وضعيت خانوادگى کودک را کاملا مورد بررسى قرار داده و با آموزش راهکارهاى مقابله با استرس به والدين، به آنها کمک کنند در موقعيتهاى دشوار زندگى از استرس خود بکاهند.
