افراد سالخورده مبتلا به بيماريهاى روحى با تبعيض و خدمات رسانى ضعيف مواجهند. سالمندان شانس کافى براى درمان ندارند و از سوى متخصصين هم با تبعيض سنى روبرو مى شوند.
بى بى سى به نقل از يک مرکز خيريه در انگلستان گزارش مى دهد اين در حالى است که يک نفر از هر شش فرد بالاى ٦٥ سال دچار افسردگى مى شوند و هر ساله يک سوم موارد خود کشى به افراد بالاى ٥٥ سال مربوط مى شود.
مقامات دولتى مى گويند در صددند تا خدمات رسانى به سالمندان را افزايش دهند
موضوع سلامت روان در دوران سالمندى بسيار حائز اهميت است زيرا جمعيت به سمت پير شدن در حرکت است.
به گفته سوزى رابين ، مدير مرکز خيريه «مايند» مردم تصور مى کنند افسردگى بخشى از روند پير شدن است اما ممکن است اين افسردگى در آنها به شکل جدى ظاهر شود.
اين وضعيت هنوز هم به نياز هاى سلامت روان افراد به قدر کافى پرداخته نشده است.
سرويسهاى رسيدگى به مشکلات سالمندان اغلب نامناسبند زيرا آنها بجاى آنکه به اشخاصى در سنين مناسب براى کار تبديل شوند، به افرادى پير تر تبديل مى شوند.
اين بدان معنى است که افراد مجبورند بجاى ديدن روانپزشکى که سالهاست او را مى شناسند در پى روانپزشک سالمندان باشند که احتمالا آنها هم بر حالاتى همچون زوال ذهن که بيشتر مربوط به همين دوره سنى است، مى شوند. در ضمن متخصصان کمتر به نيازهاى سلامت روانى سالمندان توجه مى کنند.
بر اساس ارزيابى «مايند» معمولا از افراد بالاى ٧٥ سال کمتر از ساير افراد جامعه در باره احساس افسردگى يا ميل به خود کشى سوال مى شود و نيز کمتر به متخصصان بهداشت روان ارجاع داده مى شوند. حتى غالبا کمتر تحت درمان به ويژه روشهاى درمانى کلامى قرار مى گيرند.
فهرست اسامى که در ليست انتظار هستند زياد است اما سالمندان کمتر تحت روان درمانى، درمان رفتارى شناختى، ورزش يا طب سوزنى قرار مى گيرند.
حتى گاهى به جاى مصرف داروهاى جديد ضد افسردگى، داروهاى قديمى براى آنها تجويز مى شود و از طرف ديگر دو برابر سايرين تحت تجويز درمان با تشنج الکتريکى قرار مى گيرند که عوارض جانبى مانند زوال حافظه را به همراه دارد.
در مورد سالمندان مشکلات ديگرى مانند بيماريهاى قلبى عروقى وجود دارند که مى تواند باعث بروز مشکلاتى طى درمان با تشنج برقى شود.
