گروه هايى از دانشگاه آمستردام و دانشگاه شيكاگو داده هاى مربوط به هشت هزار دوقلوى همسان و غيرهمسان را بررسى كردند. آنها دريافتند وراثت نقش بسيار مهمى در گوشه گيرى دارد. اين نتايج نشان مى دهد كه كمك به افراد گوشه گير فقط با تغيير محيط ممكن نيست. تنهايى قبلا به ناراحتى قلبى و همچنين مشكلات روحى مانند اضطراب، كمبود اعتماد به نفس و جمع گريزى پيوند زده شده است. به نظر مى رسد كه حس تنهايى و انزوا ممكن است از رفتارهاى دوران ماقبل تاريخ، زمانى كه شكارچيان عمدا از ديگران پرهيز مى كردند تا مجبور نشوند آنها را در غذاى خود سهيم كنند، سرچشمه بگيرد. اين باعث مى شد كه اين افراد بهتر تغذيه كنند و بنابراين شانس بقا و تناسل آنها افزايش مى يافت. اما اين تاكتيك جنبه منفى نيز داشت و آن اين كه باعث اضطراب، گرايش به خصومت ورزى، نفى گرايى و جمع گريزى مى شد.
در اين مطالعه از دوقلوها، كه از سال ١٩٩١ (در فاصله سنى ١٣ تا ٢٠ سالگي) به بعد به طور منظم تحت نظارت بودند، خواسته شد به پرسش نامه اى پاسخ دهند كه حاوى گزاره هايى نظير دوستانم را خيلى زود از دست مى دهم و هيچ كس دوستم ندارد بود. پاسخ هاى دوقلوهاى بزرگسال همسان و غيرهمسان را كه در يك خانواده بزرگ شده بودند، مقايسه شد و ميان دوقلوهاى همسان اختلاف كمترى در زمينه ميزان گوشه نشينى پيدا شد. اين موضوع ممكن است بدان معنى باشد كه ژن ها نقشى عمده در تعيين اين مسأله كه يك فرد در زندگى حس تنهايى را تجربه مى كند يا خير، دارد.
