فشارهاى عصبى ناشى از بدرفتارى و كوتاهى هاى والدين در كودكى عامل اصلى مشكلات روحى در سن نوجوانى است. طبق تحقيقات به عمل آمده توسط محققان دانشگاه اورگون پورتلند، كودكانى كه والدين خود را در كودكى از دست داده اند يا تحت بدرفتارى هاى آن ها بوده اند، احتمال بروز مشكلات احساسى و رفتارى در آن ها در سن نوجوانى افزايش مى يابد.
مشكلاتى كه ممكن است براى اين نوجوانان به وجود آيد عبارتند از: كم توجهى، بى نظمى، اضطراب، افسردگى، خودكشى و استعمال موادمخدر كه همگى از جمله مشكلات جوامع مختلف بشرى مى باشد. اين تحقيقات ابتدا بر روى يك ميمون انجام گرفت، به اين ترتيب كه اين ميمون در كودكى در محيطى شلوغ و پر از اتفاقات قرار داده شد و ميمون ديگرى در محيط آرام پرورش يافت. با توجه به تشابه زيادى كه از نظر ژنتيكى بين انسان و ميمون وجود دارد، محققان اعتقاد دارند كه نتيجه آزمايش براى انسان ها نيز صدق مى كند. محققان پس از اتمام تحقيقات به اين نتيجه رسيدند كه فشارهاى وارده بر ميمون اول باعث ايجاد مشكلات رفتارى براى او گرديده كه معمولا در نوجوانى پديدار مى شود و احتمال باقى ماندن تا سن بزرگسالى نيز وجود دارد.
محققان سپس اين تحقيق را بر روى ١٦ گروه از ميمون ها و در طول ٣ سال انجام دادند و با توجه به اين كه ميمون ها بسيار سريع تر از انسان ها رشد مى كنند زودتر به نتيجه دلخواه رسيدند. (سن ٢ الى ٤ سالگى ميمون معادل سن نوجوانى انسان است) براى مثال در يكى از تحقيقات انجام شده، بچه ميمون از مادرش جدا گرديد و سپس در گروه هاى ميمون هاى ديگر پرورش يافت. (همانند كودكى كه پدر و مادرش را از دست داده و با اقوامش زندگى مى كند) رفتار اين ميمون همانند كودكى شد كه همواره سراسيمه، آشفته، بى نظم و سرگردان است.
