تازهترين آمار درباره دانشكدههاى پزشكى در آمريكا حكايت از آن دارد كه از هر پنج عضو هيات علمى در اين دانشكدهها يك نفر دچار افسردگى روحى شديد است.
اعتراض در خصوص ميزان بالاى استرس و تنش در دانشكدههاى پزشكى و بيمارستانهاى پژوهشى در گذشته نيز وجود داشته اما هيچگاه تحقيقى علمى در مورد اين اعتراضها به انجام نرسيده بود.
به نوشته هفتهنامه علمى «نيچر»، «باربارا شيندلر» در يونيورسيتى كالج دركسل در فيلادلفيا به اتفاق همكارانش پرسشنامههايى را براى ۳۵۰۰عضو هيات علمى در دانشكدههاى پزشكى در دانشگاههاى مختلف آمريكا ارسال كرد.
در اين پرسشنامهها از ميزان سلامت جسمى و نيز رضايت روحى و شغلى اين افراد سوال شده بود.
بيش از نيمى از دريافتكنندگان به پرسشها پاسخ دادند و نتايج حاصل از بررسى اين دادهها نشان مى دهد كه حدود ۲۰درصد از اعضاى هيات علمى دانشكدههاى پزشكى اعم از زن و مرد تاكيد كردهاند كه نشان مستمر افسردگى شديد در حد بالينى را با خود به همراه دارند.
اين ميزان با درصد مبتلايان به اين بيمارى روانى در كل جمعيت آمريكا همتراز است و نسبت به دادههايى كه در همين زمينه در سال ۱۹۸۴جمعآورى شده بود، افزايشى ۱۴درصدى را نشان مى دهد.
بر اساس تحقيق جديد، پژوهشگران جوانتر بيشتر در معرض ابتلا به افسردگى و ناراحتيهاى روحى ناشى از استرس و تنش در محيط كار قرار دارند و آن دسته از پژوهشگرانى كه با بيماران سروكار دارند بيش از پژوهشگرانى كه صرفا در محيط آزمايشگاه كار مى كنند دچار ناراحتى روحى هستند.
به گفته خانم شيندلر، اگر ۲۰درصد پزشكان در جامعه بيمار باشند بايد پذيرفت كه جايى از كار دچار يك نقص جدى است.
پاسخدهندگان به پرسشها علل متنوعى را به عنوان عوامل بروز استرس و تنش ذكر كردهاند. به عنوان مثال اعضاى هيات علمى در دانشكدههاى پزشكى مى گويند كه فشارر زيادى از طرف مسوولان بيمارستانهاى مربوط به دانشگاههاى پزشكى بر دوش آنان گذارده مى شود كه بيمارانى را كه حق ويزيت ميپردازند، معاينه كنند.
اين امر موجب ميشود كه براى اين پزشكان وقت زيادى براى انجام تحقيقات و انتشار مقالات باقى نماند. عدم انتشار مقالات نيز منجر به آن ميشود كه محققان نتوانند ارتقا شغلى پيدا كنند.
بنا بر آمار اتحاديه دانشكدههاى پزشكى در آمريكا، يكى از نتايج اين عدم خرسندى پزشكان آن بوده كه پزشكان از پذيرش مشاركت در تحقيقات پزشكى طفره ميروند و رغبتى به آن نشان نمى دهند.
علت آنست كه اين قبيل پژوهشها وقت زيادى از آنان ميگيرد و به واسطه وجود تعهدات ديگر آنان عملا نمى توانند تعهد زمانى تازهاى را بپذيرند.
به گفته سخنگوى اتحاديه دانشكدههاى پزشكى، مسوولان امر از اين مشكل آگاه هستند و براى كاهش ميزان تنش و استرس پزشكان كوشيدهاند نظام تازهاى را به اجرا بگذارند كه بر اساس آن هر محقق از همفكرى يك همكار ارشد و با تجربهتر كه به عنوان مربى همكار جوانتر را زير بال خود و تحت حمايت خويش قرار مى دهد، بهرهمند خواهد شد.
