موقعيتهاى پايين و ناامنى شغلى خطر افسردگى را زنان و مردان افزايش ميدهد
1385/02/30
پژوهشگران دانماركى ميگويند موقعيتهاى پايين شغلى خطر بروز نشانههاى افسردگى شديد را در زنان افزايش ميدهد.
به گزارش رويترز هلث از نيويورك، در حالى كه موقيعتهاى پايين شغلى در خطر بروز افسردگى در مردان ظاهرا تاثيرى ندارد، اما مشاهده شد ناامنى شغلى در مردان احتمال ابتلا به افسردگى را دو برابر افزايش ميدهد.
دكتر «راينر روگولايز» از «موسسه ملى بهداشت شغلي» در كپنهاگ و همكارانش با يافتن تفاوتهاى جنسيتى در اين تحقيق شگفت زده شدند.
آنها يك بار در سال ۱۹۹۵و بار ديگر در سال ۲۰۰۰، ٤ هزار و ۱۳۳ مرد و زن را از نظر علايم و عوامل افسردگى در محيط كار بررسى كردند.
از آنجا كه اين مطالعه متوجه آينده است و محققان توانستند با استفاده از روشهاى آمارى ديگر عوامل موثر در بروز افسردگى را مدنظر قرار دهند، اطمينان كامل دارند كه اين يافتهها بيانگر يك ارتباط علت و معلولى در اين زمينه است.
اين محققان دريافتند زنانى كه از نفوذ كمى در كار خود برخوردارند يعنى قدرت اندكى براى تنظيم روند كارى خود، دخالت در برنامهريزى براى كار و يا اطلاعات در زمينه تصميمهاى موثر در محيط كار خود دارند، احتمال بروز نشانههاى افسردگى شديد در اين مطالعه پنج ساله بيش از دو برابر بود.
همچنين خطر ابتلا به افسردگى شديد در زنانى كه از حمايت اندك سرپرست خود برخوردارند به اين معنى كه معمولا و يا هيچ وقت مورد حمايت سرپرستان خود قرار نگرفته و تشويق نشدهاند، نيز دو برابر افزايش نشان ميدهد.
اما در بين مردان، ناامنى شغلى كه به صورت نگرانيهايى درباره بيكار شدن، انتقالى بر خلاف ميل، بيكارى به خاطر ورود فناورى جديد و يا دشوارى در يافتن شغل ديگر در صورت از دست دادن كار فعلى تعريف ميشود، خطر بروز افسردگى را دو برابر ميكند. اما هيچ يك از ديگر عوامل تاثيرى در اين رابطه ندارد.
با اين وجود به نظر ميرسد حجم كار و حمايت همكار هيچ نقشى در بروز افسردگى در مردان و زنان نداشته باشد.
گمان ميرود افسردگى به علت ارتباط متقابل عوامل محيطى و نقاط ضعف شخصى بروز ميكند.
محيط كار عامل مهمى است كه تاثير متقابلى با ديگر عوامل دارد.
مشروح اين مطالعه را ميتوانيد در شماره ۱۵مه ،۲۰۰۶مجله «American Journal of Epidemiology » بخوانيد.
