نهم خرداد سالروز تولد جوليوس اكسلرود بيوشيميدان آمريكايى و يكى از برندگان جايزه نوبل پزشكى و فيزيولوژى سال ١٩٧٠ ميلادى و از كاشفان داروهاى ضدافسردگى است. او همچنين برنده جايزه اسكار به خاطر بررسى ارتباط بين سلولها و تأثيراتشان در رفتارهاست. تحقيقات اين دانشمند بزرگ توانست داروهاى جديد ضدافسردگى را ارائه كند.
اختلال افسردگى با غمگينى، كم شدن علاقه به فعاليتها و كاهش انرژى مشخص مى شود. از دست رفتن اعتماد به نفس، احساس گناه، تفكرات مرگ و خودكشى، كاهش تمركز و اختلال در خواب و اشتها، از علائم اين بيمارى هستند. داروهاى ضدافسردگى اثربخشى خود را براى طيف كاملى از شدتهاى مختلف حملات افسردگى ماژور نشان داده اند. براى دوره هاى خفيف افسردگى ميزان كلى پاسخ به درمان حدود ٧٠درصد است. داروهاى جديدتر ضدافسردگى درمان مؤثرى براى حملات شديد افسردگى هستند و اثرات ناخواسته آنها كمتر است. امروزه انواع مختلفى از داروهاى ضدافسردگى ساخته شده است كه عبارتند از: داروهاى ضدافسردگى سه حلقه اى (آمى تريپ تيلين)، مهاركننده هاى بازجذب سروتونين (دى سيپرامين)، مهاركننده هاى مونوآمينواكسيد (ايمى پرامين) و ساير گروه هاى دارويى (نوروتريپ تيلين). عوارض جانبى اين گروه هاى دارويى شامل خشكى دهان، تارى ديد، يبوست، مشكلات ادرارى، آب سياه چشم و ... هستند. البته گروه جديدى از داروها نيز وجود دارند كه عوارض جانبى شان از داروهاى سه حلقه اى ذكرشده كمتر است.
علاوه بر كشف داروهاى افسردگى، اكسلرود به تشخيص تأثير استامينوفن در كاهش درد، كمك شايانى كرده بود.
