سازمان جهانى بهداشت به مناسبت روز جهانى پيشگيرى از خودكشى (۱۰سپتامبر) اعلام كرد هر ۴۰ ثانيه يك نفر در اثر خودكشى جان میسپارد در حالى كه در بسيارى موارد میتوان از اين كار جلوگيرى كرد.
در سال ۲۰۰۰ميلادى حدود يك ميليون نفر در پى اقدام به خودكشى جان سپردند. آمار جهانى خودكشى ۱۶مورد مرگ از هر ۱۰۰هزار نفر است.
به گزارش پايگاه اينترنتى سازمان جهانى بهداشت، طى ۴۵سال گذشته ميزان خودكشى در سراسر جهان ۶۰درصد افزايش يافته و اكنون به يكى از سه علت اصلى مرگ در افراد ۱۵تا ۴۴ سال تبديل شده است.
آمار ارايه شده نشان میدهد كه موارد اقدام به خودكشى ۲۰برابر تلفات خودكشى است.
۱/۸درصد بار مالى ناشى بيماريها در جهان در سال ۱۹۹۸مربوط به خودكشى بوده است اما پيشبينى میشود كه در سال ۲۰۲۰ اين ميزان در كشورهاى داراى اقتصادهاى آزاد و كشورهاى سوسياليست سابق به ۲/۴درصد برسد.
هرچند در گذشته بالاترين آمار خودكشى به مردان مسن مربوط میشد، اما در حال حاضر در يك سوم كشورهاى توسعه يافته و در حال توسعه جوانان گروه پرخطر را تشكيل میدهند.
در ۹۰درصد موارد، علت خودكشى به اختلالات روانى به ويژه افسردگى و اعتياد برمیگردد اما عوامل فرهنگى و اجتماعى متعددى نيز در پديده خودكشى نقش دارند.
خودكشى به ويژه در دوران بحرانهاى اجتماعى اقتصادی، خانوادگى و فردى مانند از دست دادن عزيزان، شغل، و جايگاه اجتماعى، بيشتر مشاهده میشود.
تهيه برخى راهبردها براى محدود كردن دسترسى به روشهاى رايج خودكشی، در كاهش آمار خودكشى موثر شناخته شده است با اين حال روشهاى چند بعدى مانند ايجاد مراكز بحران براى مقابله با اين مشكل ضرورى است.
شواهد روزافزون نشان میدهد پيشگيرى و درمان افسردگى و ترك اعتياد به الكل و مواد مخدر آمار خودكشى را كاهش میدهد.
انجام اقداماتى در مدارس شامل مديريت بحران، افزايش عزت نفس و ايجاد مهارتهايى در زمينه رفع مشكلات و تصميمگيرى صحيح نيز در كاهش خودكشى در جوانان موثر است.
عدم آگاهى از اهميت خودكشى و تحريم بحث آزاد درباره اين مشكل در بسيارى از جوامع از علل عدم توجه كافى به پيشگيرى از خودكشى است. فقط شمار معدودى از كشورها اقدامات پيشگيرانه را اولويت قرار دادهاند.
پيشگيرى از خودكشی، همكارى بخشهاى غير بهداشتى را نيز میطلبد و منوط به تهيه يك روش ابتكاری، جامع و چند بعدى شامل بخشهاى بهداشتى و غيربهداشتى مانند آموزش، كار، پليس، قضاوت، مذهب، قانون، سياست و رسانهها است.
