يافتههاى جديد دانشمندان در مورد نقش ژنها در پرخاشگرى
1385/08/29
دانشمندان در يك تحقيق جديد كه نور تازهاى به زيستشناسى پرخاشگرى میتاباند، ژنهاى دو جنس نر و ماده را در مگس ميوه با يكديگر معاوضه كردند.
به گزارش خبرگزارى رويترز از واشنگتن، محققان دانشكده پزشكى هاروارد و موسسه آسيبشناسى مولكولى در وين ژنى به نام fruitless (به معناى بیثمر) را در مگسهاى ميوه بررسى كردند كه نقش مهمى در تفاوتهاى رفتارى دو جنس دارد.
اين ژن علاوه بر آنكه در رفتارهاى جفتيابى نقش دارد، يك رفتار خاص جنس يعنى نحوه مبارزه و جنگ را نيز كنترل میكند.
موقع مبارزه مگس ميوه ماده رفتارهايى مانند هل دادن و شاخ زدن به بدن دشمن را از خود بروز میدهد. اما نرها از فنونى مانند يورش بردن، مشت زدن، ايستادن بر روى پاهاى عقبى و حمله با پاهاى جلويى استفاده میكنند.
محققان ژنهاى دو جنس ماده و نر را با يكديگر جابجا كردند و به مشاهده نتايج آزمايش خود پرداختند.
نرهايى كه صاحب ژن جنس ماده شده بودند در جنگيدن به روش مادهها میجنگيدند. در حالى كه مادههايى كه صاحب ژن جنس نر شده بودند از فنون نرها در مبارزه استفاده میكردند.
ادوارد كراويتز زيست شناس عصبى هاروارد میگويد: «دانستههاى ما در مورد اساس زيست شناختى پرخاشگرى بسيار كم است.»
او با اشاره به اينكه پرخاشگرى و خشونت در جامعه يك مشكل مهم است، میافزايد پرخاشجويى ريشههاى زيستشناختى دارد و ريشههاى زيستشناختى نيز خود عناصر ژنتيكى و تجربى دارند.
وى يادگيرى چنين رفتارهاى پيچيدهاى در يك موجود ساده و سپس بكارگيرى اين اطلاعات در موجودات پيشرفتهتر و در نهايت كسب شناخت تازهاى از رفتارهاى انسان را بااهميت خواند.
كراوتيز میگويد هرچند همان ژنهاى مگس ميوه در انسانها وجود ندارد، اما احتمالا ژنهاى ديگرى ايفاى اين نقشها را به عهده میگيرند.
اين يافتهها در نشريه «Nature Neuroscience» منتشر شده است.
