در گذشته پزشكان گمان نمیكردند كودكان نيز افسردگى را تجربه كنند. اما اكنون متخصصين سلامت میگويند اين اختلال در ميان كودكان هم مشاهده میشود. تشخيص و درمان به موقع افسردگى در اين گروه سنى اهميت زيادى دارد.
درمان شامل روان درمانى و تجويز داروهاى ضدافسردگى است. البته عقيده پزشكان در مورد اين كه ابتدا كدام يك از روشهاى درمانى را انتخاب كنند، متفاوت است.
مطالعات نشان میدهند نوعى روان درمانى به نام رفتاردرمانى شناختى كوتاهمدت علائم افسردگى را در بسيارى از كودكان كاهش میدهد. كودكان افسرده اغلب ديدگاه منفى و ناسالمى نسبت به خود و تجاربشان دارند. رفتاردرمانى شناختى به اين كودكان كمك میكند ديدگاه سالمتر و مثبتى را نسبت به خود پيدا كنند. براساس تحقيقات انجام شده، اين نوع درمان سريعتر و موثرتر از هر نوع درمان ديگرى براى كودكان است.
حتى وقتى علائم افسردگى از بين میروند، درمانگر توصيه میكند كودك تا مدتى درمان را ادامه دهد. اين كار باعث افزايش مهارتهاى سازگارى او و كاهش بازگشت افسردگى میشود.
داروها نيز میتوانند موثر باشند، با توليد داروهاى ضدافسردگى و تثبيتكننده خلق جديد، درمان افسردگى كودكان ارتقاء يافته است. اين داروها در صورت دچار شدن كودك به افسردگى شديدى كه به داروهاى ديگر پاسخ نداده باشد، در دسترس نبودن اقدامات رفتار درمانی، وجود اختلال دو قطبى يا سايكوز، و ابتلا به افسردگى عود شونده يا مزمن معمولا مفيدند.
بهتر است كودك تا چند ماه پس از بهبود علايم به مصرف داروها ادامه دهد.
البته برخى مطالعات نشان دادهاند بين مصرف داروهاى ضدافسردگى و افزايش احتمال تفكرات خودكشى ارتباط وجود دارد. در نتيجه در اكتبر سال ٢٠٠٤ سازمان نظارت بر غذا و داروى امريكا FDA درباره مصرف اين داروها در كودكان هشدار داده است مبنى بر اين كه پزشكان پيش از تجويز، فوايد و خطرات احتمالى مصرف آنها توسط كودكان را در نظر بگيرند.
